Wout Weghorst: Duitse mentaliteit

Bundesliga, Eredivisie, Nederlanders

Vanaf zijn geboorteplaats in het Twentse Borne is het een kleine twintig kilometer naar de grens, dus misschien is het niet raar dat Wout Weghorst zich volgens critici soms te veel gedraagt als een stereotype Duitser. Zijn secondenlange oerkreten na een doelpunt. Zijn bloedfanatisme, tijdens wedstrijden maar ook tijdens trainingen. Tegenstanders en medespelers ergerden zich er zo erg aan dat ze hem soms wel een doodschop wilden verkopen. Soms deden ze dat zelfs.

Nadat AZ in 2018 de bekerfinale verloren heeft van Feyenoord, zakt Weghorst huilend op de knieën. ‘Alsof hij zijn familie heeft verloren bij een vliegtuigramp’, sneerde Johan Derksen bij het televisieprogramme Voetbal Inside. De dag na de verloren finale stormt reservedoelman Gino Coutinho zo hard op hem in, dat Weghorst naar het ziekenhuis moet met negen hechtingen in zijn kruis. AZ zet de keeper uit de selectie, maar op verzoek van Weghorst wordt de straf omgezet in een boete. Niemand in de AZ-selectie had medelijden met Weghorst na de botsing en zelf was de 1,97 meter lange spits schuldbewust.’Ik ben een paar keer keihard tegen de muur op gelopen’, zei hij een paar maanden later in het Haarlems Dagblad. ‘ Dat ligt niet aan anderen. Ik weet zelf ook heel goed dat ik een gebruiksaanwijzing heb.’ 

In 2018 maakte Weghorst de overstap van AZ naar het Duitse Vfb Wolfsburg. De in Hollandse ogen soms ergerlijke mentaliteit van de Nederlander, was precies waar toenmalig Wolfsburg-coach Bruno Labbadia naar op zoek was. ‘Nadat we een paar filmpjes van hem hadden gezien wilden we hem direct ontmoeten’, zegt hij in een documentaire over Weghorst van Fox Sports.  ‘Hij heeft precies wat wij nodig hebben. Zijn mentaliteit en zijn instelling om altijd aan zichzelf te willen werken. Hij ergert zich aan elke kleine nederlaag en dat is goed. Hij past heel goed in de Bundesliga. En dat geldt niet voor alle Nederlandse spelers.’ Ook onder Labbadia’s opvolger Oliver Glasner doet Weghorst het fantastisch. En ja hij is ook in Duitsland al eens van de training gestuurd wegens zijn overfanatisme tijdens een partijtje. En hij kreeg het aan de stok met teamgenoten. Als Weghorst zich na afloop excuseert, krijgt hij van hen applaus. 

Niet alleen Weghorsts manier van juichen en verliezen, maar ook zijn manier van voetballen was in Nederland nog al eens reden om hem bij zijn knieën af te zagen. Houterig. Geen techniek. Niet wendbaar genoeg. Fox Sport-analist Kenneth Perez noemde hem ‘klunzig’. Te traag. Te weinig balcontrole. Weghorst heeft het zijn carrière lang moeten horen. Vol trots na zijn debuut in de Eredivisie en dan te worden afgebrand door de kenners. Maar uiteindelijk heeft de kritiek hem beter gemaakt. ‘Ik heb niet de beste techniek, maar wel de beste mentaliteit’, zei hij in maar 2015 tegen het Algemeen Dagblad

De Bundesliga waardeert niet alleen zijn mentaliteit en persoonlijkheid, er is ook oog voor zijn voetbalkwaliteiten. Hij heeft die onnavolgbare kwaliteit van grote spitsen. Het lijkt erop dat hij gedekt wordt, maar dat lukt niet, want een moment later heeft hij plots genoeg ruimte om zich heen gecreëerd om te scoren. Bij voorzetten van de zijkant staat hij het liefst op en plek waar hij het doelgebied kan overzien. Met zijn verdediger voor zich kan hij kiezen: (1) voor de aanvaller opduiken, (2) achter hem langs kruipen of (3) zich laten terugvallen, waardoor plots een gat ontstaat van een paar meter. Drie mogelijkheden. Het draait om bewegen, timen en positioneren. Omdat tegenstanders niet weten wat Weghorst zal doen is hij lastig te verdedigen.

Omdat tegenstanders niet weten wat Weghorst zal doen is hij onvoorspelbaar en lastig te verdedigen.

Weghorst schiet gemiddeld genomen van dichterbij dan andere spitsen, maar dan is het ook bijna altijd raak. Hij gebruikt zijn lange uitschuifbenen niet alleen om balletjes in te tikken, maar ook om druk te zetten en ballen van de tegenstander af te pakken. En ja hij mooie doelpunten maakt hij ook: stiftballetjes over de keeper en strepen in de kruising.

Weghorst heeft zijn leven lang doelen gesteld en gehaald, ook al dachten anderen dat het niet zou gaan lukken. Profvoetballer worden. Het Nederlands elftal halen. Naar het buitenland vertrekken. Van Weghorst werd gezegd dat hij niet kon koppen, maar zijn mental coach Remco Visscher dacht daar anders over. ‘Dan moet je eerst onbewust geloven dat je het goed kan’, zei Visscher begin dit jaar in de Stentor. ‘Prompt scoorde hij drie keer op rij fantastische doelpunten met zijn hoofd.’ 

Steeds als er iets lukt, volgen er nieuwe doelen. Met Oranje naar het Europees Kampioenschap en ooit vertrekken naar de Premier League misschien. Het is de competitie waar Weghorst met zijn fysieke hardheid best op zijn plaats zou kunnen zijn. Bij Tottenham misschien, de club die al belangstelling voor hem toonde, ondanks de misaankoop van Vincent Janssen, zijn voorganger bij AZ. 

Een kronkeltje in zijn hoofd noemt Weghorst het, die extreme gedrevenheid, wellicht terug te voeren op het uiteenvallen van zijn ouderlijk toen hij nog klein was. Dat ging hem niet in de koude kleren zitten, maar zijn doorzetttingsvermogen en zelfstandigheid zijn er misschien op terug te voeren. ‘Soms ben ik helemaal kapot, maar ik ga toch door’, zei hij in het Haarlems Dagblad. ‘Tot het uiterste. Ik zal nooit concessies doen. Nooit.’ Met zo’n instelling is het lastig te begrijpen dat andere spelers met veel talent niet altijd bereid zijn om het maximale uit zichzelf te halen. 

Buiten het veld is Weghorst een lieve jongen die graag met zijn dochtertjes speelt en kaarsjes opsteekt in zijn geboortedorp Borne. Een jongen die graag gaat kijken bij zijn oude cluppie RKSV NEO uit Borne, waar zijn broers spelen en waar zijn metershoge foto in het clubhuis hangt.

Nederland zou tegenwoordig een gebrek hebben aan topspitsen, maar toch stond Weghorst in de Oranje hiërarchie lang niet al te hoog. Maar in de Arena werd Wout Weghorst, tijdens de wedstrijd tegen Oekraïne enthousiast toegezongen, ook al voor zijn doelpunt.  ‘Als je doelpunten niet echt viert, dan ben je geen voetballer’, zegt oud-Wolfsburg coach Labbadia in de Fox-documentaire. ‘Doelpunten zijn het zout in de soep.’ 

Geef een antwoord