Harry Kane: Gehard in de modder van kleine clubs

EK-sterren, Engelsen, Premier League

Harry Kane is hard geworden in de lagere divisies van het Engelse voetbal. Het profvoetbal kwam hem niet bepalad aangewaaid. Toen hij acht jaar oud was, werd hij weggestuurd bij Arsenal, vertelt hij in The Player’s Tribune. Arsenal heeft je vrijgegeven’, legde zijn vader hem uit. ‘Dat is niet erg, we gaan hard oefenen om beter te worden en we vinden wel een club voor je.”

Verdrietig was Kane niet, hij begreep niet eens wat vrijgeven betekende. Op de jeugdopleiding van Tottenham, waar hij als twaalfjarige werd aangenomen, vonden ze hem te langzaam hij was niet sterk genoeg en positie kiezen deed hij ook niet al te best. Dus zoals zoveel beginnende Premier League-profs die misschien net niet genoeg zijn werd hij uitgeleend aan zo’n beetje elke lagere club die interesse voor hem had.

Aan Leyton Orient bijvoorbeeld een club in League One op het derde professionele voetbalniveau in Engeland op Brisbane Road, een onooglijk stadionnetje in het oosten van Londen. Kane komt er binnen op zijn zeventiende. Zijn huidige lengte van 1,88 meter had hij al, maar hij was nog tenger.

Scott McGleish, Leyton-aanvaller op leeftijd ziet hem binnenkomen en hij denkt: daar heb je weer zo’n typische Tottenham-aanvaller. ‘Net als Glen Hoddle. Mooi om te zien, maar te langzaam’, vertelt hij in 2018 tegen de Franse sportkrant L’ Equipe. Een speler die in de jeugdopleiding heeft geleerd om de bal goed over te spelen. Maar die gaat het niet redden, in de strijd tegen de keiharde lompe verdedigers van League One. 

Maar Kane verrast vriend en vijand. Op de training maakt hij indruk met zijn werklust, maar ook omdat hij de bal vanaf twintig meter in de kruising kan leggen. Met links en met rechts. Ze zetten hem in de spits en Kane scoort in een half jaar vijf keer. McGleish herinnert zich nog een doelpunt van Kane tegen Huddersfield waarbij hij zijn kop omlaag duwde om te kunnen scoren. ‘Naar een plek waar anderen met hun voeten niet eens durfen te komen. Zoveel durf had ik niet achter hem gezocht.’

De supporters van de club in een aftandse Londense wijk, staan bekend als vechtersbazen die de tegenstanders en slecht spelende clubspelers voor van alles en nog wat uitmaken.

Bij Millwall hebben de supporters een hekel aan alle grote Londense clubs, maar bovenal aan Tottenham Hotspur. Op een speler met het Glenn Hoddle-profiel van Kane zitten ze bepaald niet te wachten. Bij Millwall houden ze van vechtersbazen, ook op het veld.

Millwall staat in de degradatiezone en Kane brengt er aanvankeijk weinig van terecht. Hij mist zo veel kansen dat een scout van de club Tottenham belt, of ze hem alsjeblieft weer op willen komen halen. Maar tegen het einde van het seizoen trekt Kane zichzelf uit het slop. Hij scoort uiteindelijk zeven keer en helpt zo Millwall te behouden voor de Premiership, de op een na hoogste divisie in het Engelse voetbal.

Na Millwall volgen nog huurperioden aan Norwich in 2012. En aan Leicester in 2013. Bij tweede divisie-club Leicester City zette trainer Nigel Pearson hem op de bank. Naast Jamy Vardy. Kane beschouwt het nog altijd als een dieptepunt in zijn carrière. Nadat hij in 2,5 jaar aan vier clubs is verhuurd, is Kane het zat. ‘Het kan me niet schelen als je me elke zondag naast de ploeg zet omdat ik niet goed genoeg ben’, zegt hij tegen zijn toenmalige trainer André Villas-Boas. ‘Ik wil hier blijven om me te bewijzen op training.’

Nadat Villas-Boas’ ontslag komt bij Spurs Tim Sherwood aan het roer. Die deed weinig goed en mocht maar een half jaar blijven, maar hij liet wel Harry Kane debuteren. Onder Mauricio Pochettino is Kane daarna tot bloei. Kane gelooft dat hij veel heeft geleerd van de van de Argentijn en dat zijn kracht en snelheid mede dank zij zijn trainingen zijn verbeterd.

Geef een antwoord