BRAZILIAANSE ZONDEBOK

Uncategorized

Moacir Barbosa, keeper van het Braziliaanse nationale elftal dat  in 1950 op een haar na wereldkampioen werd, gaf in 1963 een barbecue voor zijn vrienden. Het stookhout: de doelpalen van het stadion Maracanã, in Rio de Janeiro, waar een kleine 200 duizend Brazilianen hun team zagen verliezen van Uruguay. De wedstrijd was een nationaal trauma voor de Brazilianen, die er vast van overtuigd waren dat hun team wereldkampioen zou worden. Barbosa, was een van de zondebokken die het verlies in hun schoenen geschoven kregen.

Barbosa kreeg nooit de kans om de verloren finale te vergeten

Op 7 april 2000 stierf Barbosa arm, schrijft Alex Bellos in Futebol zijn meeslepende boek over de geschiedenis en de ziel van het Brazilaanse en hij kreeg nooit de kans om de verloren finale te vergeten. In het jaar 2000 beleefde hij naar eigen zeggen het verdrietigste moment uit zijn leven, toen een moeder in een winkel hem in het oog kreeg en tegen haar zoon zei: ‘kijk dat de is de man die heel Brazilië aan het huilen heeft gemaakt’.

Aan de vooravond voor de finale, eigenlijk de laatste wedstrijd in een groep met Uruguay, Zweden en Spanje, waarin Brazilië genoeg had gehad aan een gelijkspel tegen Uruguay,  deden de kranten alsof de winst als binnen was. ‘Morgen zullen we Uruguay verslaan’, schreef de Braziliaanse sportkrant Gazeta Esportiva, een andere krant plaatste een foto van het Braziliaanse team met de tekst: ‘dit zijn de wereldkampioenen’. 

In het Maracanã, het grootste stadion ter wereld, opende Brazilië  op 15 juli 1950 de score, maar Uruguay maakte in de 66ste minuut gelijk. Op een Youtube-filmpje van de WK-finale is te ze hoe het onheil in de 79ste minuut geschiedt. Ghigia dribbelt richting doel, achter een op de door de onregelmatige grasmat hobbelende bal. Als hij vanaf de zijkant van het veld het strafschopgebied binnenrent, spat het krijt in een wolk van de lijn. Hij schiet vanuit een lastige hoek maar wel van heel dichtbij. Vlakbij de eerste paal, gaatde bal onder de armen van Barbosa door en rolt het doel binnen. Een moment daarna staat de doelman alweer op en slaat heel even zijn ogen naar de hemel. 

Het onheil geschiedt in de 79ste minuut (in dit filmpje vanaf 1 minuut en 12 seconden. Ghigia dribbelt richting doel, achter een op de door de onregelmatige grasmat hobbelende bal.

Een van de verklaringen die Bellos aandraagt voor het enorme verdriet dat het verlies in Brazilië heeft veroorzaakt is het feit dat het relatief jonge land nooit oorlog heeft gevoerd met zijn buurlanden.  Waar Europeanen hun tijdvakken indelen met de Wereldoorlogen als piketpalen, gebruiken de Brazilianen daarvoor hun Wereldkampioenschappen. Er zouden er heel wat volgen, maar Brazilië is en blijft de enige wereldkampioen, die nooit voor eigen publiek het kampioenschap heeft gewonnen. De verloren wedstijd op het wereldkampioenschap tegen Uruguay is misschien wel het grootste moment van nationale crisis dat het land ooit heeft gekend

Geef een reactie