APPLAUS VERDIEN IK

Topspelers, Uncategorized

‘Steeds als ik in mijn auto stapte keek ik achteruit, of ik achtervolgd werd’ schrijft Wayne Rooney in zijn autobiografie ‘The Way it is’. Als de voormalig speler van Everton en Manchester United enige last had van achtervolgingswaanzin, dan valt dat te begrijpen. De Engelse tabloids vonden gedurende zijn hele carrière eigenlijk altijd wel iets om te schrijven over de kleurrijke Rooney die zich opwerkte vanuit de straatarme wijk Croxteth in Liverpool, tot een van de beste spelers die Engeland ooit kende. 

Voetballers willen gewoon carrière maken, zoals elke andere professional

Steeds als Rooney koos voor een andere club, of overwoog dat te doen vielen de Engelse voetbalfans over hem heen en werd hij in de Engelse pers afgeschilderd als een verrader en een geldwolf. Onzin, is de analyse van Simon Kuper in ‘Mannen van de bal’. Voetballers willen gewoon carrière maken, zoals elke andere professional en hun relatie met clubs is meestal zakelijker dan fans graag zouden geloven: als zij toekomst zien bij een club, ook in financiële zin, dan zullen ze er blijven als ze verwachten dat een club die zal schaden, dan gaan ze weg. Best begrijpelijk, want als er ooit minderde dagen komen dan zullen die clubs hen ook zonder pardon lozen. De oneindige clubtrouw van collega’s van Rooney heeft misschien minder te maken met het karakter van deze spelers dan met hun kwaliteiten. 

Experts stonden langs de kant te applaudisseren als ze zagen wat Rooney in huis had

Rooney wist zelf hoe goed hij was. ‘Ik verdien het’, schrijft hij in zijn autobiografie als hij weer eens als allerjongste is geselecteerd voor ploegen of teams, waar de meeste spelers hun hele carrière op blijven wachten. Al op zijn negende vertrok hij naar Everton en niet zelfden stonden de voetbalexperts langs de kant te applaudisseren als ze zagen wat hij allemaal in huis had. 

Geef een reactie